هدف: از آنجایی که اختلالات دامنه حرکتی بعنوان یکی از علل درد شانه و شاخصه های اصلی پرتاب در شانه پرتاب گران بالای بازو و زیربازو، عملکرد پرتاب ماهرانه را مختل می کند، هدف از تحقیق حاضر بررسی مقایسه ای دامنه چرخش مفصل شانه غالب و غیرغالب زنان بازیکن والیبالیست، بولینگ کار و غیرورزشکار، قبل از ایجاد آسیب بود. روش بررسی: در این تحقیق مقطعی تحلیلی، 45 زن در سه گروه مساوی غیرورزشکار، والیبالیست و بولینگ کار در رده سنی 20 تا 30 سال تهران به عنوان آزمودنی شرکت و دامنه چرخش شانه آنان با گونیامتر اندازه گیری شد. برای وصف اطلاعات از آمار توصیفی نظیر میانگین و انحراف استاندارد استفاده شد و برای ارزیابی تکرار پذیری ضریب همبستگی بکار برده شد. آزمون کلموگروف اسمیرنوف و آزمون لون، به ترتیب، برای بررسی نرمال بودن داده ها و همسان بودن واریانس گروه ها، تی- تست جفتی برای مقایسه سمت غالب و غیرغالب وآزمون آنالیز واریانس یکطرفه برای مقایسه دامنه چرخش شانه در بین گروه های بازیکنان والیبال، بولینگ و زنان غیرورزشکار (سطح معنی داری p£0.05) بکار گرفته شد.یافته ها: ورزشکاران تفاوت معنی داری در دامنه چرخش داخلی کمتر (p=0.00) و خارجی بیشتر (p=0.02) در شانه غالب در مقایسه با غیرغالب و در مقایسه با شانه غیرورزشکاران (p=0.00) نشان دادند، اما تفاوت معنی داری در دامنه چرخش کلی بین شانه غالب و غیرغالب (والیبالیست p=0.07، بولینگ کار p=0.30) و نیز بین گروه ها (غیرورزشکار و والیبالیست p=0.23، غیرورزشکار و بولینگ کار p=0.07) یافت نشد. همچنین هیچ تفاوت معنی داری در متغیرهای مورد بررسی بین افراد والیبالیست و بولینگ کار مشاهده نشد (چرخش خارجی p=0.80، داخلی p=0.82، کلی p=0.54). نتیجه گیری: با توجه به نقش دامنه حرکتی در توانبخشی آسیب های مفصلی، چگونگی تغییرات آن قبل از ضایعه شانه ورزشکاران پرتابی، نوع توانبخشی بعد از آسیب را به چالش می کشد. با توجه به نتایج تحقیق، می توان گفت دامنه چرخش شانه پرتاب کننده ها به دلیل میکروترومای ناشی از پرتاب مکرر، به سمت چرخش خارجی بیشتر و داخلی کمتر جابجا می شود و این تغییرات که با نوع پرتاب (بالای بازو یا زیربازو) ارتباطی ندارد، یکی از علل احتمالی درد شانه ورزشکاران خواهد بود.

سابقه و هدف: اهدای خون در بیشتر موارد بدون هیچ گونه عارضه ای انجام می پذیرد. اما در تعداد محدودی از اهدا کنندگان منجر به بروز عوارضی می گردد. تحقیقات نشان داده اند که عوارض جانبی اهدای خون بر بازگشت اهداکننده برای اهدای خون مجدد و جذب اهدا کنندگان اثر منفی داشته است. هدف از این مطالعه بررسی واکنش های وازووگال و آسیب های ناحیه بازوی اهدا کنندگان در هنگام اهدای خون و تا مدتی پس از آن بود.مواد وروش ها: این مطالعه مقطعی در پایگاه انتقال خون یزد از شهریور 1384 تا دی ماه 1385 انجام گرفت. 1000 اهدا کننده به روش تصادفی ساده انتخاب شدند و از نظر بروز واکنش های وازووگال در هنگام اهدای خون، تا یک ساعت پس از اتمام خون گیری توسط پزشک بررسی شدند. اهدا کنندگان سه هفته پس از اهدای خون از نظر بروز آسیب ناحیه بازوی خونگیری مورد مصاحبه قرار گرفتند. داده ها در پرسشنامه ثبت و با استفاده از آزمایش های مجذور کا(Chi-square)، دقیق فیشر (fisher exact test) ، Anova و T-test تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: فراوانی واکنش های وازووگال 2% با فاصله اطمینان 95% (1.1 تا 2.9 درصد) بود. شایع ترین یافته های ناحیه بازو درد در محل خونگیری(8.2%) و کبودی (7%) بودند. فراوانی هماتوم 1.4% بود و شکایات حسی (0.7%) کمترین فراوانی را داشتند که در مدت یک هفته بهبود می یافتند. شیوع واکنش های وازووگال در اهدا کنندگان جوان، بار اول و کم وزن بیشتر بود. بروز عوارض محل خونگیری با جنس و وضعیت اهدا ارتباط معنی داری نداشت.نتیجه گیری: عوارض جانبی اهدای خون در این مطالعه کمتر از سایر مطالعات بود که می تواند به دلیل انتخاب صحیح اهدا کنندگان توسط پزشک و وجود کارکنان آموزش دیده و ماهر جهت انجام خونگیری و مراقبت از اهدا کنندگان حین اهدای خون باشد.

زمینه و هدف: اکستانسور کارپی رادیالیس لانگوس (ECRL) و اکستانسور کارپی رادیالیس برویس (ECRB) دو عضله سطحی کمپارتمان خلفی ساعد می باشند. واریاسیون های این عضلات بسیار شایع بوده و معمولا حین جراحی تشخیص داده می شوند. گاهی اوقات این واریاسیون ها علامت دار بوده و می توانند در اقدامات بالینی مانند جراحی کمک کننده باشند. معرفی بیمار: طی تشریح روتین جسد مردی حدودا 70 ساله فیکس شده در فرمالین 10% در گروه بیولوژی و علوم تشریح دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران دو مورد واریاسیون تاندون عضلات ECRL و ECRB در ثلث فوقانی ساعد دست چپ مشاهده کردیم. تاندون این عضلات در ثلث فوقانی ساعد به دو شاخه تقسیم شده بودند. شاخه فرعی این عضلات در انتهای تحتانی ساعد با یکدیگر تقاطع کرده و هر کدام به شاخه اصلی تاندون عضله مقابل متصل شده بود. نتیجه گیری: آگاهی از این واریاسیون ها می تواند به رادیولوژیست ها و جراحان در تشخیص و درمان کمک شایانی کند.

آسیب بینی بطور شایع در سوختگیهای صورت دیده می شود. انقباضات سطحی زخم باعث می شود حفره بینی و تیغه میانی در سطوح فرونتال و جانبی در معرض دید قرار گیرد. این ناهنجاری ظاهر ناخوشایندی را برای بیمار ایجاد می نماید و بدینوسیله موجب ناراحتی فکری و روحی در بیمار می گردد. در مقالات مختلف روشهای متفاوتی جهت بازسازی بینی در افراد دچار سوختگی بینی ارائه شده است که از آن جمله می توان به فلاپهای معکوس پوست سر (Scalp Converse Flap) ، فـلاپ بـازو (Arm Flap) و تکنیـک بازگـرداندن پوسـت ناحیـه رادیکـس (Inversion Radix Skin Technique) اشاره نمود. در روشی که در این مقاله به توضیح آن پرداخته می شود، بینی در یک مرحله به شکل قابل قبولی (نزدیک به فرم طبیعی خود) باز می گردد. نحوه عمل بدینصورت است که ابتدا پوست ناحیه رادیکس جهت بازسازی آستر دیواره های طرفی و ناحیه آلار بطرف پایین برگردانده می شود و سپس لایه نیمه ضخامت (Partial Thickness) پوست بازو روی آن را می پوشاند. اعتقاد ما بر این است که این روش نسبت به سایر روشهای بازسازی بینی ارجحیت دارد و از مزایای بیشتری نیز برخوردار است.

پیش زمینه: اختلاف نظرهای فراوانی در نحوه تقسیم بندی و درمان شکستگی های کوندیل خارجی استخوان بازو در کودکان وجود دارد. در این مطالعه ضمن ارایه نتایج درمانی، اختلاف نظرهای موجود مورد بحث قرار گرفته است.مواد و روش ها: در یک مطالعه گذشته نگر 26 بیمار (8 دختر و 18 پسر) که تحت درمان شکستگی کوندیل خارجی استخوان بازو قرار گرفته بودند، مطالعه شدند. میانگین سن بیماران 4.5 سال (8-1.9 سال) و میانگین زمان پیگیری 6 سال (20-3 سال) بود. بیماران در آخرین معاینه از نظر دامنه حرکت، جوش خوردن شکستگی، تغییر شکل، ضایعه عصبی و عوارضی نظیر نکروز قطعه شکسته مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: از 26 بیمار با شکستگی کوندیل خارجی بازو، 17 بیمار با جابه جایی کمتر از 2 میلی متر درمان غیرجراحی، 8 بیمار با جابه جایی بیش از 2 میلی متر درمان ثابت کردن شکستگی و یک بیمار دچار جوش نخوردگی فقط عمل جراحی جابه جایی عصب اولنا دریافت کردند. در آخرین معاینه به جز یک بیمار که به دلیل جوش نخوردن شکستگی دارای افزایش «زاویه حمل آرنج» (carrying angle) بود، تمام بیماران دامنه حرکتی کامل و بدون تغییر شکل داشتند.نتیجه گیری: شکستگی کوندیل خارجی بازو در کودکان بیش از سایر شکستگی ها نیاز به عمل جراحی دارد و در صورت وجود جابه جایی اولیه بیش از 2 میلی متر یا بوجود آمدن جابه جایی در حین درمان، عمل جراحی توصیه می گردد.

پیش زمینه: پارگی تاندون های باز کننده انگشتان دست از آسیب های شایع نسج نرح در اندام فوقانی است. ترمیم این زخم ها به عوامل متعددی شامل شدت ضربه اولیه، سایر ضایعات موجود، ناحیه پارگی، تجربه جراح و همچنین توانبخشی بعد از عمل بستگی دارد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج ترمیم اولیه پارگی تاندون های باز کننده انگشتان در نواحی مختلف دست می باشد.مواد و روش ها: مطالعه به صورت آینده نگر توصیفی در طی 28 ماه (از 1383 تا 1385) در دو بیمارستان آموزشی اهواز انجام شد. 32 بیمار با زخم باز و بریدگی تاندون های باز کننده انگشتان و شست دست بستری و تحت درمان جراحی قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران 24.6 سال (46-17 سال) بود. ترمیم به روش بخیه تغییر یافته «کسلر» با دو گره نایلون 4 صفر انجام شد. میانگین زمان پیگیری 7 ماه بود. نتایج بر اساس سیستم امتیازدهی «میلر» ارزیابی شدند.یافته ها: در مجموع 72 تاندون باز کننده در 32 بیمار، تحت درمان و ترمیم جراحی قرار گرفتند. عفونت محل زخم یا پارگی مجدد در هیچ موردی مشاهده نشد. بیشترین محل پارگی در نواحی 5 و 3 به ترتیب 36% و 34.7% و کمترین محل آسیب در نواحی 1 و 4 به ترتیب 6.9% و 9.7% بود. در مجموع بهترین نتایج در پارگی نواحی 5 و سپس 3 (88%-84%) دیده شد. نتایج بد در پارگی های نواحی 1 و 2 و 4 بیشتر بود.نتیجه گیری: پارگی تاندون های باز کننده انگشتان در سطح پشتی دست و ساعد در نواحی 3 و 5 نتایج بهتری نسبت به نواحی 1 و 2 و 4 دارد و ترمیم با روش بخیه تغییر یافته کسلر، استحکام کافی در محل آسیب فراهم می کند.

کیست هیداتید اولیه بافت عضلانی آن قدر نادر است که گاهی اوقات در تشخیص های افتراقی توده های کیستیک در مناطق اندمیک قرار نمی گیرد. تشخیص به موقع و دقیق بسیار مهم است تا از بیوپسی غیرضروری ممانعت به عمل آید. در این گزارش یک مرد 40 ساله با شکایت از تورم و درد تشدید شونده در بازوی دست راست به دنبال اثر فشاری توده ارائه می شود. با توجه به علایم بالینی و یافته های تصویربرداری پاتوگنومیک ولی نادر بیماری هیداتید مانند «علامت نیلوفر آبی»، شک در تشخیص ایجاد شد.

شکستگی های بالای بازو در افراد مسن شایع می باشد. 4-5% شکستگی های اسکلت را شکستگی بالای بازو تشکیل می دهند. 20% از شکستگی های بالای بازو نیاز به درمان جراحی دارند. اگر 2 تا 3 ماه پس از درمان، حرکت در محل شکستگی دردناک باشد، جوش نخوردگی، و اگر زاویه و چرخش بیش از 40 درجه و جابه جایی بیش از 10 میلی بین قطعات شکستگی باشد، آن با بدجوش خوردگی می نامند. عوامل مساعد کننده بدجوش خورد گی و جوش نخوردگی به درمان قبلی، بیمار و نوع رفتار شکستگی ارتباط دارد. بررسی بالینی و پرتونگاری و سی تی اسکن برای تشخیص بدجوش خوردگی و جوش نخوردگی ضروری است. دخالت جراحی برای درمان این دو عارضه، به محدودیت حرکت، درد و اختلال در عملکرد عضو بستگی دارد. تصمیم گیری درباره ثابت کردن داخلی و پیوند استخوان جوش نخورده و استئوتومی اصلاحی باید به فراخور بیمار و درخواست او انجام شود. نتیجه درمان به دقت در تکنیک عمل و انتخاب صحیح بیمار بستگی دارد. جراحی جایگزینی در این موارد نتایج درخشانی ندارد. در نهایت پیشگیری از بدجوش خوردگی و جوش نخوردگی نتایج بهتری نسبت به جراحی ترمیمی ثانوی دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف آسیب های اسکلتی-عضلانی یکی از شایع ترین علل بروز بیماری های ناشی از کار، غرامت ها و غیبت از کار کارگران در محیط های کاری در دنیا می باشد. در بین عوامل متعدد، مواجهه با ارتعاش یکی از علل اصلی این آسیب ها می باشد. مطالعه حاضر باهدف بررسی تاثیر فاکتورها و عوامل کلیدی در بروز و تشدید اثرات ناشی از مواجهه با ارتعاش دست-بازو انجام گرفته است. روش بررسی در این مطالعه میزان ارتعاش وارده به دست و همچنین میزان نیروی چنگش دست 57 نفر از کارگران در حال کار با آچار بادی در یک صنعت خودروسازی اندازه گیری شده است. یافته ها یافته های اصلی مطالعه نشان داد که میانگین نیروی چنگش دست کارگران بعد از مواجهه با ارتعاش از 22/43 به 90/40 کیلوگرم کاهش یافته است. نتایج این مطالعه می تواند اطلاعات ارزشمندی در طراحی ابزار، کنترل بروز و شیوع اختلالات ناشی از ارتعاش ارایه دهد. نتیجه گیری بر اساس نتایج به دست آمده به طور میانگین 67/5 درصد کاهش در نیروی چنگش دست مشاهده گردید. همچنین با توجه به همبستگی قوی میان میانگین اختلاف نیروی چنگش دست کارگران قبل و بعد از مواجهه با ارتعاش و شتاب معادل 4 ساعته در محور X می توان به این نتیجه رسید که محور برتر ارتعاش دست-بازو در آچارهای بادی محور X می باشد.